PAYSON – APACHE TRAIL

Vanmorgen hebben we in het motel een continental breakfast gehad. Stelde niet veel voor, maar goed we hadden wat in de maag. Tegelijkertijd heb ik het verslag van gisteren geupload en wat bijgelezen zo hier en daar. Zoals gewoonlijk zit ik mijn tijd achter de laptop te verprutsen en kwamen we uiteindelijk pas om half tien weg.

We zijn eerst naar een benzinepomp gereden en hebben daar een zak ijs voor de koelbox gekocht en de tank volgegooid voor $ 2,25 per gallon, de duurste tankbeurt van deze vakantie. Daarna verlieten we Winslow via de 87 naar het zuiden. Het eerste stuk is erg saai. Een vlak landschap met wat struikgewas zo hier en daar en we zagen nog een Stateprison.

Na een tijdje komen we in het Nat. Forest en dan wordt de omgeving prachtig met veel bos. We gaan bergopwaarts en komen leuke plekjes tegen, o.a. het plaatsje Strawberry. Op deze naam wordt ook commercieel gezien goed ingespeeld want je ziet de “aardbei” overal en in allerlei vormen. Heel leuk.

Hierna volgt een hele mooie afdaling naar Payson, een mooie plaats met alles erop en eraan qua winkels en voorzieningen, ligt in een mooie omgeving en het ziet er netjes en gezellig uit. Hier willen we nog wel eens een keer naar toe. Wij gaan echter naar het vliegveld van Payson en dat om een bepaalde reden.

Begin 2005 heeft een forumlid die in Phoenix woonde eens verteld dat hij vaak naar Payson vloog om in het vliegveldrestaurant een hot dog te eten, de beste hot dogs van heel Arizona! Toen ik de naam Payson zag, schoot mij dat weer te binnen en dus gingen wij naar het vliegveld. Ik dacht toen nog dat het om hamburgers ging, maar bij het nalezen op het forum zo straks kwam ik er achter dat het om de hot dogs ging.

We spotten daar een aantal vliegtuigjes en gaan dan naar het restaurant. Het zat er aardig vol, dus staat het goed aangeschreven. We kijken uit over de landingsbaan en zien geregeld vliegtuigjes landen en stijgen. We bestellen ieder een “hamburger Navigator” die heerlijk smaakte en goed aangekleed was. Leuke sfeer daar in dit restaurant.

Tegen één uur verlaten we Payson en nemen even later de 188 richting Roosevelt Lake. Wat een schitterende weg was dit. De gele brem (denk ik) stond overal volop in bloei en we zagen ook steeds meer cactussen te voorschijn komen. Een prachtig gezicht die grote Saguaro’s tussen al dat geel en een eindje verder kwam het fel blauwe water van het Roosevelt lake ook in het vizier.

We maken een aantal stops langs het meer en schieten heel wat mooie plaatjes. Als we bij de brug komen slaan we rechtsaf en gaan de Apache Trail op. Eerst stoppen we nog natuurlijk om de Roosevelt Dam op de gevoelige plaat vast te leggen. De viewpoints hier zijn helemaal vernieuwd en je hebt een pracht gezicht op zowel de dam als op de brug.

Terwijl we aan het foto’s maken zijn komt er een ambulance voorbij met gierende sirenes.Wij gaan ook weer verder en rijden achter de ambulance aan. Ongeveer een mijl verder staan we stil en blijkt er een ongeluk te zijn gebeurd. Precies in een bocht zijn twee auto’s frontaal op elkaar gebotst. De ambulance is erbij, drie politieauto’s en even later volgen nog twee wagens van de brandweer.

F

We wachten geduldig want niemand kan er langs. Na ongeveer een half uur maakt de politie de weg weer zover vrij dat er weer auto’s langs kunnen en terwijl we passeren zien we ook de twee auto’s die aardig in elkaar zitten. De chauffeur van de rode auto werd in de ambulance behandeld en de andere chauffeur was niet gewond voor zover wij het konden zien.

Zo dat was best wel heftig om van zo dichtbij mee te maken en dat op een unpaved weggetje langs een afgrond. De hele Apache trail is trouwens stukken verbeterd. Nergens meer gaten of kuilen in de weg. Dat was in 1993 wel anders toen wij hem voor de eerste keer reden. Nu zien we auto’s met grote trailers erachter met boten erop voorbij scheuren, zelfs campers. De trail is nu geschikt voor elk type voertuig. Er is nog één smal stukje om een bergwand waar je goed op moet letten waar je elkaar kunt passeren, maar voor de rest is deze weg een makkie geworden.

Wij rijden hem nu voor de vierde keer, maar nog nooit was de Apache Trail zo mooi! De berghellingen lijken helemaal goudkleurig door de bloeiende gele struiken, ook de grote Saguaro’s staan allemaal in bloei en ook andere cactussen en dessertplanten. Echt een wonderschoon gezicht en dat tegen de blauwe hemel en het diepblauwe water van het Apache Lake en de mooie bergen van de Superstition Mountains. Dit is echt genieten!

F

En tot mijn groot genoegen zien we ook nog vlak bij ons een paar berggeiten tegen de rotsen op klimmen. Eindelijk weer wat wild gespot!

Bij Tortillaflat maken we uiteraard ook een stop en traditiegetrouw kopen we hier een Prickly Pear ijsco gemaakt van de rode vruchten van de Prickly Pear Cactus. Een verrukkelijk ijsje. Ook fotograferen we natuurlijk in de saloon de wanden en het plafond die vol hangen met dollarbiljetten.

De volgende stop is Ghosttown Goldfield. Ik heb het hier nog nooit zo druk gezien, maar het is net vijf uur geweest en alles gaat dicht en de mensen gaan weg. Wij lopen nog even rond om wat plaatjes te schieten. Het is echt bloedje heet vandaag en momenteel staat de thermometer op 101 F, dat is plm 38 C.

Tegen zes uur zijn we op de KOA campground waar we 4 weken geleden ook geslapen hebben, alleen is het nu stukken heter. We blijven hier twee nachten staan en morgen en/of maandag gaan we wat shoppen en wellicht nog wat andere leuke dingen doen. Maandag moeten we in elk geval de boel ingepakt hebben en slapen we onze laatste nacht in het Crowne Plaza hotel in Phoenix.

SHIPROCK – CANYON DE CHELLY – ROUTE 66

Vanmorgen zijn we vóór zeven uur opgestaan. Ontbijtje klaargemaakt, tentje afgebroken en toen was het tijd om Canyonlands RV Park te verlaten. Er was al volop bedrijvigheid op de camping die niet alleen komend weekend volgeboekt is maar ook vannacht was er geen plek meer over. De Amerikanen die hier staan hebben bijna allemaal een jeep bij zich of mountainbikes of crossmotoren en gaan al vroeg op pad. Deze sporten zijn echt “hot” hier in Moab. We rijden tegen half negen weg van de campground en we staan gewoon in de rij bij de uitgang van de camping om de weg op te komen.

We gaan zuidwaarts via de US 191 en onder het rijden schiet ik nog een paar plaatjes vanuit de auto. Het is schitterend weer vandaag, een wolkenloze hemel en behoorlijk heet. Het wordt uiteindelijk 91 F.

Bij Monticello slaan we links af en even later rijden we van Utah Colorado binnen. Precies 2 uur na vertrek komen we aan in Cortez. We gaan verder naar het zuiden richting Shiprock en precies op de grens van Colorado en New Mexico loopt er een coyote voor onze auto langs. Behalve een grote haas bij Coalmine Canyon is dit het eerste wild wat we zien deze vakantie. Toch wel wat magertjes en we hadden liever wat meer wild life gespot.

Even voorbij Shiprock (de plaats) slaan we rechtsaf en gaan via de 313 richting Shiprock (de gelijknamige rots). Dit is een heilig symbool van de Indianen en vanuit een bepaalde hoek lijkt deze enorme rots precies op een schip. Al een paar keer zagen we in de afgelopen vakanties deze rots uit de verte en nu willen we hem wel eens van dichtbij zien.

In veel fotoboeken is Shiprock te zien maar dan prachtig goudgeel gekleurd in de avondzon. Nu is hij alleen maar grijs en valt eigenlijk een beetje tegen. We slaan een zandpad in en rijden over de verlaten vlakte om dichterbij de rots te komen maar hij is verder weg dan we dachten en we houden het naar een paar mijl voor gezien. Wel maken we uiteraard een paar foto’s.

We vervolgen de 313 tot Red Rock. Deze plaats doet zijn naam eer aan want nu wordt het landschap weer rood tegen een achtergrond van de groene bergen waar nog wat sneeuw op ligt. Een mooi gezicht. We gaan via de Indianroute 13 omhoog de berg op en boven op de Buffalopass maken we een stop en genieten van het uitzicht beneden ons. In de verte zien we nog de contouren van Shiprock.

Dan beginnen we aan de afdaling. Ik had altijd gedacht dat deze weg gedeeltelijk unpaved was, maar niets is minder waar. Het is een normale volledig geasfalteerde en bovendien schitterende weg. We zien steeds meer rode rotsformaties tussen al het groen en dit is echt genieten. Deze omgeving doet mij sterk denken aan Sedona en Oak Creek Canyon. Jammer dat dit niet meer bekend is en er niet meer gebruik van wordt gemaakt, bijvoorbeeld als je een bezoekt brengt aan Canyon de Chelly NM en van daaruit noordwaarts wilt.

Als we beneden zijn is het nog een paar mijl naar de noordrim van Canyon de Chelly. De zuidrim hebben we in het verleden al een aantal malen gedaan en nu hebben we de gelegenheid om een keer de noordrim te bekijken. We rijden naar de diverse  viewpoints en maken wat foto’s. Deze noordrim vinden we wat minder interessant dan de zuidrim, maar toch leuk om ook die gezien te hebben.

We zitten inmiddels in Arizona, onze 4^e Staat van vandaag en de klok kan een uur terug. Dat scheelt een slok op een borrel op deze lange rijdag. We bezoeken nog even het Visitorcenter en vervolgen onze weg dan om 3 uur (nieuwe tijd). We pakken de US 191 weer op naar het zuiden tot aan de Interstate 40.

We draaien de Interstate op en gaan nu westwaarts richting Holbrook. Dit gedeelte van de I 40 vind ik altijd behoorlijk saai. Er is weinig tot niets te zien tot dat we ineens zo’n mooie grote truck met trailer volledig op zijn kant in de middenberm zien liggen. Volgens mij was het net gebeurd maar er was al hulp bij. Je staat dan raar te kijken hoor. Het waait behoorlijk hard, misschien dat dat iets met dit ongeluk te maken heeft.

Tegen vijf uur zijn we in Holbrook. We rijden naar de KOA Campground voor de overnachting. Het is hier maar een kale bedoening en de tentplekken liggen vol in de wind, zonder beschutting en dat met 33 gr en het bijgelegen toiletgebouw is nog gesloten. Wij vinden het dus drie keer niks en rijden naar het Good Sam RV Park daar vlakbij. Die hebben helemaal geen tentplaatsen, dus dat is ook niks. Er zijn hier een aantal motels, maar wij vinden Holbrook geen “hol” aan dus besluiten we verder te rijden.

Dertig mijl verder is Winslow en daar pakken we een motelletje voor $ 49 incl. breakfast. De Wifi internetverbinding is pet op de kamer, dus dat wordt pas morgen het verslag uploaden bij de receptie tijdens het ontbijt. We laden onze spulletjes uit en gaan dan nog even naar het oude gedeelte van Winslow.

De historische Route 66 liep hier dwars doorheen en we willen nog een keer naar het beroemde beeld “Standing on the Corner”, bekend geworden door het nummer “Taking it Easy” van de Eagles. We waren hier al eens eerder maar toen was men toevallig deze hoek aan het renoveren en lag de hele straat opengebroken. Nu kunnen we wel foto’s maken.

We gaan nog in een paar winkeltjes kijken en Jan koopt nog een t-shirt van deze bekende plek. Daarna gaan we eten bij Denny’s, want we zien verder alleen maar fastfood ketens en daar hebben we geen zin in vandaag. Jan neemt een Country Fried steak en ik een Sirloin steak en het buikje is weer vol.

Tegen acht uur zijn we terug in ons motel. We kijken een beetje TV, lezen wat en ik typ nog het verslag. Uploaden doen we morgen wel. We zijn best moe na zo’n lange dag en dan in die hitte. Morgen gaan we richting Phoenix via Payson en de Apache Trail gaat ook maar weer eens op herhaling….

KANE CREEK CANYON – HURRAH PASS

Vandaag doen we een half dagtochtje, maar wel een hele mooie en geschikt voor iedereen die een paar uurtjes over heeft in Moab en nog een leuk ritje wil maken door een mooie canyon (Kane Creek) van zo’n 10 mijl in een mooie rustgevende omgeving met veel groen langs de creek. Onderweg zijn er diverse trailheads voor een mooie hike of voor crossen met een quad, mountainbike of crossmotor.

We vertrekken tegen half elf en steken hier de weg over en gaan de Kane Creek Road in. Dat is de weg bij Mc Donald’s. Je gaat dan als het ware achter het dorp langs noordwaarts tot je bij de Coloradoriver uitkomt. Deze volg je een paar mijl. Je rijdt nu precies langs de andere kant van de rivier dan (zoals wij gisteren) de scenic 279. Ook deze kant is prachtig met veel groen langs de River en je ziet een aantal natuurcampgrounds waar veel gebruik van wordt gemaakt door tenters.

In de rotsen aan onze linkerhand zien we tot onze verbazing  mensen wonen. Zij hebben de rotsen “uitgehold” en wonen daar in. Sommigen hebben een caravan of een hutje voor de ingang staan of zelfs een muurtje geplaatst voor de inkijk. De “appartementen” hebben zelfs allemaal een huisnummer. Heel apart. Ook zien we een aantal nissen die voor opslag worden gebruikt.

Na een paar mijl draaien we links van de rivier af en gaan de Kane Creek Canyon in. Een prachtige vrij brede canyon waar je ook steeds weer mensen met een tentje ziet staan die kiezen om in de natuur te overnachten. De hele weg is geasfalteerd en slingert door de canyon. Heel rustgevend dat groen tussen de rode canyonwanden ondanks dat er toch veel bedrijvigheid is van hikers, crossers en bikers.

Na weer een aantal mijlen wordt de weg een gravelroad maar het lijkt net asfalt dus voor elk type voertuig prima te rijden. De canyon wordt nu ook heel breed en we rijden door een weids landschap. Eén keertje moeten we de creek oversteken maar dat is een makkie. In de zomer zal die wel helemaal droog staan.

We vinden onderweg nog een kentekenplaat uit Colorado die waarschijnlijk iemand heeft verloren. Wij nemen hem mee als souvenier.

Na zo’n tien mijl kom je op een driesprong (zie foto hieronder). Hier eindigt dit mooie autotochtje voor de meesten en moet je via dezelfde weg weer terug. Links loopt een jeeptrail naar de US 191 maar die is veel te slecht voor een auto zoals wij hebben. We hebben het een klein stukje geprobeerd, maar een tegemoetkomende motorcrosser waarschuwde ons dat het niet gaat lukken met onze auto. Eigenwijs zijn we beslist niet, dus keren we om.

Naar rechts loopt de jeeptrail naar de Hurrah Pass. We hadden al van H&H gehoord dat dit een slecht wegdek is met veel kuilen en slickrock met omhoogstekende stenen. Het is echter de moeite waard om naar boven te rijden en als zij het kunnen, kunnen wij het ook. We wagen het er dus op. Ook deze trail is een eldorado voor quads en crossers, want er passeren ons heel wat. Opvallend is dat er veel ouderen aan het crossen zijn en ook veel vrouwen.

We kruipen behoedzaam naar boven en slingeren langs de canyonwand. Ik zit op het puntje van de stoel, maar Jan blijft rustig en kalm verder rijden en zijn spoor zoeken. Als we na een klein half uurtje boven op de pass zijn aangekomen wacht ons een verrassing. Wat zien we namelijk? We kijken op de achterkant van de Potash Site met de zoutbasins, zien ver beneden ons de Coloradoriver en daar tegenover de machtige rotsen van het Dead Horse Point SP. Een machtig mooi gezicht en heel verrassend om dit gebied nu eens van een andere kant te zien. We bevinden ons inmiddels ook weer in het Canyonlands NP.

We blijven een poosje hierboven en genieten van het uitzicht, maken heel wat foto’s en maken een praatje met crossers die hier ook staan te kijken. Het is perfect weer, heldere blauwe lucht en een temperatuur van plm 30 gr.

Dan moeten we hetzelfde pad weer afdalen en is het weer even spannend. Alles gaat goed en we komen weer op de genoemde driesprong waar vandaan we de terugtocht weer aanvangen. Het is nu begin van de middag en het is inmiddels behoorlijk drukker geworden op deze Kane Creek Canyon Road met recreanten.

Al met al een verrassend mooi gebied in het achterland van Moab. Evenals de Sal Mountain Loop en de Sand Flats Road kan ik ook dit mooie ritje door Kane Creek Canyon van harte aanbevelen.

Tegen half drie zijn we weer op de camping en gaan in de zon luieren en vermaken ons met lezen. Tegen zes uur gaan we, heel on-Amerikaans, lopende boodschappen doen bij de City Market even verderop. Voor het avondmaal nemen we een chickenmeal met salade mee en eten die bij de tent op. Dan moet het liveverslag nog gemaakt worden natuurlijk!

Morgenvroeg gaan we Moab verlaten met spijt in ons hart want er is hier nog zoveel te doen en te zien en we voelen ons altijd thuis in Moab. We trekken weer richting zuiden want we willen zaterdag of zondag weer in Phoenix zijn. Er moet ook nog geshopt worden! Welke route we nemen en waar we uitkomen, zien we morgen wel…..

POTASH – SHÄFER TRAIL – LONG CANYON

Vandaag staan we wat vroeger op en om kwart over negen rijden we weg van de camping. Het is prachtig weer, zo’n 30 gr wordt het vandaag en de zon schijnt volop tegen een strak blauwe lucht. De Potash Road en Shäfertrail gaan op herhaling. Twee keer eerder hebben we dit gedaan maar toen van boven naar beneden en deze keer doen we het andersom.

We rijden via de Mainstreet naar het noorden de brug over en even later slaan we linksaf en volgen de scenic 279 langs de Colorado River naar Potash. De eerste stop maken we bij de Jug Handle Arch en zetten de arch even op de foto.

Dan vervolgen we de 279 en passeren de trailhead naar Corona Arch. Deze trail slaan we deze keer over want die hebben we al drie keer gedaan. Ik kan hem overigens iedereen aanbevelen. Niet al te moeilijk en te lang en op het eind de prachtige Corona Arch. We rijden verder tot het asfalt ophoudt en we kijken nog even bij de boatramp. Hier starten de boattours en heb je een mooi uitzicht over de rivier.

Dan gaan we omhoog de unpaved Potash Road op. We komen weer in een fantastische indrukwekkende natuur terecht. Enorme rotswanden in dit landschap van Canyonlands NP. We passeren de zoutwinning waar natuurlijk ook even een stop wordt gemaakt voor wat foto’s.

Het pad is in dit deel behoorlijk rotsig met veel keien en kuilen, maar als je heel rustig rijdt en behoedzaam de obstakels neemt, is dit heus goed te doen.

Voor ons zien we de enorme rots waar bovenop zich het Dead Horse Point SP zich bevindt. Als je een goede verrekijker hebt, zie je hoog boven je de mensen staan. Aan de linkerkant zien we de bocht in de rivier (gooseneck) waar men van bovenaf op kijkt. We raken telkens weer onder de indruk van deze overweldigende mooie natuur.

Dan het laatste stuk voordat we de driesprong White Rim road/Potash road/Shäfertrail bereiken. Dit is eigenlijk het lastigste stuk van de hele rit. Veel keien en kuilen en voorzichtigheid is hier geboden. Met een high clearance kun je hier goed uit de voeten als je maar weloverwogen je spoor zoekt. Ondertussen passeren ons veel mountainbikers, crossmotoren en jeeps. We zien toch ook meerdere mensen die dit traject met een gewone high clearance wagen doen. Bij de driesprong gaan we rechtsaf de Shäfertrail op.

Dit is relatief maar een korte road, maar wel eentje met switchbacks en hairpins en steil omhoog langs de afgrond. De weg is niet extra geprepareerd zoals het gisteren leek van bovenaf, maar toch een minder slecht wegdek dan in mijn herinnering. Er zitten zelfs hele goede stukken bij en ook wat rotsachtiger, maar minder “slecht” dan het gedeelte voor de driesprong. Misschien wen je er ook wel aan….

We klimmen vrij gemakkelijk naar boven en stoppen nog een paar keer voor het uitzicht en de foto’s. Eenmaal boven gaan we rechtsaf en verlaten het Canyonlands NP weer, want we hebben nog een uitdaging op het programma vandaag, nl. de Long Canyon Road. Officieel is dit een Jeeptrail en ook via het forum hadden we al gehoord dat het beslist geen “effen” wegdek is. We gaan het toch proberen en kijken hoever we komen. De weg eindigt weer op de SR 179 bij de Jug Handle Parking, zodat we de loop vol kunnen maken.

We slaan rechtsaf de 313 naar Dead Horse Point in en na een paar mijl gaan we naar links de unpaved road op. De eerste mijlen zijn prima te doen, het is een vrij brede zand/gravel road. Maar dan komt het. Halverwege begint de jeeptrail en dan gaat de weg met haarspelbochten steil naar beneden over een rocky en heel smal pad met veel kuilen. We kunnen hier niet keren en moeten door.

Als we dit eerste stukje hebben gehad valt de rest reuze mee. Af en toe erg smal en wat kuilen, maar goed te doen. Er komt ons zelfs een gewone auto tegemoet zonder high clearance. Die heeft lef! We moeten wat kunststukjes uithalen om elkaar te passeren, maar voor de rest gaat het goed. De omgeving is prachtig en we hebben steeds zicht op de canyon met op de achtergrond weer de witte toppen van de Sal Mountains. Deze Long Canyon is werkelijk schitterend.

We krijgen nog één nauwe doorgang tussen rotsblokken en precies in een bocht langs de afgrond. Dat moet natuurlijk ook op de foto.

Tegen 2 uur zijn we beneden en rijden via de 279 weer richting Moab. We hebben de smaak te pakken en kijken op de detailkaart welke dirtroad we nu nog zullen doen. We kiezen voor de Gemini Bridges Road. Ook dat is een Jeep/Mountainbike trail. We rijden nog een eindje over de US 191 en vlak voor de afslag naar Canyonlands heb je de trail naar de Gemini Bridges.

We rijden een klein stukje langs de spoorbaan en gaan dan omhoog langs de rotsen. We hebben ook hier een prachtig uitzicht.In de verte links zien we Arches NP met duidelijk herkenbaar Balanced Rock, beneden ons kijken we op de US 191 wat een mooi grijs “spoor” lijkt tussen al het rood en voor ons weer de besneeuwde bergen.

Er rijden op deze steile en Rocky trail ontzettend veel mountainbikers. Ongelooflijk zoveel als we de laatste dagen al gezien hebben. Ook de jeepies zie je natuurlijk in overvloed. Altijd weer spannend als je elkaar moet passeren, vooral als je een bocht omgaat en elkaar niet hebt zien aankomen. We zijn op zoek naar een paar arches, maar die kunnen we niet zien vanuit de auto blijkt achteraf. Wel zien we nog de Gooney Bird Rock.

We eindigen deze trail op een driesprong en zien daar iemand met een auto staan met beide achterwielen eraf. Duidelijk kapot gereden dus. Dit motiveert ons niet om verder te gaan. We vragen aan de chauffeur of hij hulp nodig heeft, maar die is al onderweg verzekerd hij ons. We rusten hier nog een poosje uit in het zonnetje en eten wat. De trail gaat nog verder, maar wij gaan terug.

Om 4 uur zijn we weer in Moab, scoren nog even een Frappucino Caramel en rijden dan door naar de camping. Het is bloedheet nu zo’n 30 gr en we zitten nog een poosje te luieren. Dan gaan we de was doen en ondertussen maak ik het liveverslag.

Om half acht is de was en het verslag klaar en gaan we eten maken. Aardappelpuree, een blik boontjes en een kipfiletje. Smaakt allemaal weer prima. Tegen half negen wordt het donker en dan gaan we altijd foto’s bekijken. Overdag met al die zon kan je het niet goed zien op het beeld scherm. Morgen onze laatste volle dag in Moab want vrijdag moeten we van de camping af. We hebben nog niet besloten wat we precies gaan doen. Wordt vervolgd……

MOSES EN ZEUS

Het wordt misschien eentonig, maar vandaag was het alweer een mooie en bijzondere dag. We hebben weer nieuwe dingen gezien vanmiddag in het Canyonlands N.P. , alleen de rit er naar toe was van een hoog “samengeknepen billen en klotsende oksels”gehalte. Fantastisch mooi maar niet voor iedereen geschikt. Een high clearance met  AWD/4WD was beslist noodzakelijk.

Maar eerst vanmorgen. We zijn al helemaal uit het jetlag-ritme en staan steeds later op. Foute boel! Het is al bijna elf uur als we vanmorgen na het ontbijt nog uitgebreid gaan douchen. Ik word zelfs op een gegeven moment het toiletgebouw uitgejaagd, want het is cleaningtime.

We zitten nog even rustig in ons “hutje” als er een meneer aan komt lopen met een vaasje met tulpen. Hij vraagt of ik dat wil hebben want hij en z’n vrouw hadden dat op hun tafeltje staan in de RV, maar nu gaan zij hier weg. Ik denk dat het neppers zijn, maar bedank de man toch vriendelijk. Terwijl ik de tulpen aanpak, zie en voel ik dat het echte bloemen zijn. Ik vertel hem dat dit Dutch Flowers zijn en dat wij uit Nederland komen. En toen kwam het volgende verhaal.

De man is een Canadees uit Ottawa en vertelde dat in de 2^e wereldoorlog prinses Juliana daar was (weten wij wel natuurlijk..) en zwanger was van een prinsesje. In het ziekenhuis werden kamers voor de bevalling gereserveerd en daar is Juliana uiteindelijk ook bevallen. Uit dankbaarheid stuurt Nederland nog elk jaar duizenden tulpen naar Ottawa en zo komt deze meneer aan echte Hollandse tulpen. We vonden dit een heel apart verhaal en hebben de tulpen dan ook een plaatsje gegeven op de picknicktafel met ons Amerikaans kleedje.

Je lacht je helemaal ziek hier, want hoeveel reacties van Amerikanen we al niet gehad hebben op zowel de “nice flowers”als op kleedje zelf. Prachtig toch…..

Om twaalf uur zijn we vertrokken en rijden naar het Canyonlands NP. We brengen eerst een bezoek aan het Visitorcenter en vragen naar de roadconditions en speciaal naar die van de weg naar Mozes en Zeus. Dat zijn rotsformaties die er uitzien als Spiderrocks en liggen helemaal in het noordwestelijk gedeelte van Canyonlands. Voor de laatste 5 mijl (zijweg van de White Rim road) heb je een 4WD nodig werd ons verteld, maar de condities zijn goed.

Voordat we hier aan beginnen rijden we eerst nog even naar het Shäfertrail viewpoint. En tot onze verbazing zien we beneden ons een opnieuw geprepareerde en verbeterde trail, althans zo lijkt het. We zien zelfs een stel  mountainbikers met een behoorlijke gang aan de afdaling bezig. De komende dagen gaan we de Shäfertrail dan ook weer rijden om te kijken of de weg inderdaad zo verbeterd is.

Hierna rijden we weer terug het park uit en na de afslag naar rechts naar Dead Horse Point slaan wij linksaf de Mineral bottemroad op. Dit is een mijlenlange (ik dacht 19 mijl) voornamelijk vlakke en rechte gravelroad die uitkomt bij de Green River. Aan het eind van de weg staan we boven op de rim en moeten dan afdalen naar de rivier via hairpins en switchbacks. Dit was vergelijkbaar met de Shäfertrail maar de weg was nog smaller. Het uitzicht was prachtig op het dal met de Green River op de achtergrond.

Als we beneden zijn gaan we nog even kijken bij de rivier en zien hier een groep die net even aan het pauzeren is tijdens een kanotocht. Als we later weer verder rijden zien we ze over de Green River varen.

We slaan nu linksaf en even later rijden we het Canyonlands NP binnen. Hier geen controleposten uiteraard. Dus degene die goedkoop naar dit park wil….

We volgen nu de White Rimroad naar het zuiden. De dirtroad loopt parallel aan de rivier en de omgeving is prachtig. We maken vaak een fotostop en ook speel ik voor “vliegende reporter” en maak foto’s door het open dakje van onze auto.

Gaandeweg wordt de weg smaller en rotsiger en af en toe is het behoorlijk tricky als we langs de afgrond weer omhoog of naar beneden een bocht omgaan.

Bij Labyrinth verlaten we de White Rimroad en slaan linksaf de Taylorcanyon in richting oosten. Nu is het nog 5 mijl rijden naar Moses en Zeus en voor dit weggetje heb je wel een AWD of 4WD nodig. Er zijn veel stukken met mul zand en grote stenen. Jan rijdt heel behoedzaam de laatste mijlen en we komen “heel” aan het eind. In de verte krijgen we de Spiderrocks al in het vizier. Als we dichtbij zijn loopt de weg dood. Je kunt nog een trail lopen naar de andere kant van deze rotsen, maar daar hebben wij geen tijd meer voor. Het is inmiddels al vier uur en we hebben ook nog een paar uur nodig voor de terugreis.

We genieten een poosje van deze omgeving en aanvaarden dan de terugtocht. Ik haal opgelucht adem als we al die enge stukken weer gepasseerd zijn, maar het was een fantastisch mooie tocht. Ook de bijbehorende spanning speelt daarbij een rol.

Even over zes zijn we weer in Moab en doen gelijk bij Citymarket wat boodschappen. Op de camping nemen we een pilsje en rusten wat uit. We hebben geen zin in eten koken en gaan daarom naar het Steakhouse hier schuin tegenover, waar we heerlijk hebben gegeten.

Het is nu 10 uur ’s avonds en het is nog 21 gr en dus lekker weer om buiten te zitten. Morgen of overmorgen doen we de Shäfertrail en dan bergop en voor de rest staat er ook nog heel wat op het to do lijstje. We weten nu al dat we weer tijd te kort komen in Moab…

NEGRO BILL CANYON – ONION CREEK

Vanmorgen werden we om 7 uur gewekt door een regenbui. We blijven lekker liggen tot 8 uur toen de bui weer over was. Inde verte zien we al blauw tussen de wolken, dus dat komt helemaal goed vandaag! Als we klaar zijn met ons ochtendgedoetje gaan we op pad. Ons eerste programmapunt van vandaag is de Negro Bill Canyon met aan het eind de Morning Glory Arch. De trailhead is slechts 3 mijl van de brug over de Coloradoriver aan de noordzijde van Moab en aan de SR 128.

Eerst gaan we naar Maverick, ook aan de noordkant van Moab, waar we gaan tanken. De benzine is hier evenals voorgaande jaren nog steeds het goedkoopst. Wij betalen $ 2,07 terwijl je bij de meeste tankstations hier in Moab tussen de $ 2,09 en $ 2,19 per gallon moet betalen.

Voor de brug slaan we rechtsaf Hwy 128 op. Bij milemarker 3 is aan de rechterkant de parking en trailhead van de Negro Bill Canyon. Om half elf precies starten we met deze fantastische hike. Ik kan hem iedereen aanbevelen die een paar uurtjes over heeft tijdens een verblijf in Moab.

De trail loopt langs de creek door de canyon die vrij breed is maar wel met enorme rotswanden aan de zijkanten. Alles is fris groen, je hoort en ziet steeds het water klateren en een tiental keren moet je de creek oversteken. Maar alles is bijzonder gemakkelijk en een eenvoudige trail voor iedereen, ook voor kleine kinderen. De trail is in totaal 2 mijl lang, over het geheel genomen vlak, alleen aan het eind moet je een beetje omhoog lopen. We maken heel wat foto’s onderweg, want oh wat is het hier mooi en zo heerlijk relaxed.

Voor degenen die later in het seizoen gaan lijkt het mij wenselijk om ’s morgens wat vroeger te vertrekken i.v.m. de stand van de zon. Het is een noord-zuid canyon en midden op de dag staat die koperen ploert recht in de canyon. In de zomer lijkt me dat wat warm. Nu was het perfect voor ons. Ook eind van de middag is een geschikte tijd want dan staat de zon op de zijkant van de canyon en krijg je schaduw van de zijwand.

Wij liepen de hele trail half in de zon, half in de schaduw bij een temperatuur van zo’n 22 gr. Perfect! We kwamen een tiental mensen tegen onderweg, maar als het enigszins kan, zou ik deze trail niet in het weekend doen. We zagen gisteren (zondag) de parking barstens vol staan en volgens mij loop je dan in optocht door de canyon. Nu was het heerlijk rustig met genoeg idyllische plekjes voor mensen in een romantische bui….

Na anderhalf uur bereiken we het eind en zien in de verte al de enorme Morning Glory Arch (eigenlijk is het een bridge)en zoals ik verschillende Amerikanen hoorde zeggen: “It’s a great spot”!. Dichtbij is die onvoorstelbaar groot en indrukwekkend. We krijgen hem met geen mogelijkheid in z’n geheel op de foto en zelfs niet in twee gedeeltes.

We gaan hier zitten op een mooi plekje om even uit te rusten en te genieten. Er is één “maar” aan deze plek. De poison Ivy (giftige plant) bevindt zich hier. Er werd al voor gewaarschuwd op het bord bij de trailhead. Onderweg zijn er ook nog weer mensen die ons waarschuwen. Ik heb gevraagd hoe die plant er uitziet, want ik heb geen idee. Iemand zei iets met “three leaves”. Bij aankomst zagen we diverse struiken met drie blaadjes zodat ik het nu nog niet weet. We hebben ons maar aan de raad van een mevrouw gehouden die zei: “Don’t touch anything”. En dat hebben we ook maar niet gedaan!

Na een half uur pauze gaan we om half één weer aan de terugweg beginnen. We doen er nu precies een uur over zodat we om half twee weer bij de auto op de parking zijn. Onderweg hadden we bedacht dat Jan zijn ouders vandaag 67 jaar zijn getrouwd en dat we die oudjes natuurlijk even moeten bellen. Het is in Nederland dan al half tien ’s avonds, maar dat kan nog wel. Op de parking hadden we geen netwerk en dus zijn we twee mijl teruggereden richting Moab tot we wel verbinding kregen. We hebben even bijgepraat met m’n schoonouders en gelukkig gaat daar alles naar wens.

Toen op weg naar ons volgende programmapunt van vandaag de “Onion Creek Road”, een dirtroad die met een highclearance heel goed te doen is. Een 4wd is niet per se noodzakelijk. De weg begint bij milemarker 20, ook weer aan hwy 128 en is in totaal 9 mijl lang. Voor dat we aan deze tour beginnen, gaan we op een picknickplaats langs de Coloradoriver eerst nog even ons broodje voor de lunch opeten.

We kregen de tip over Onion Creek Road van Monique en Albert en Hans en Henriëtte hebben hem ook gereden van de week. Zij vonden hem “aardig” maar geen topper. Voor deze ene keer ben ik het niet met hun eens, want wij vonden Onion Creek grandioos! Ik kan het niet anders omschrijven. Ik denk dat e.e.a. te maken heeft met het tijdstip van de dag en het zonlicht. Volgens mij hadden H&H toen bewolking.

De weg voert eerst over rood zand langs allerlei campingplekken en daarna ga je door een donker roodbruine canyon met rotsen in allerlei grillig vormen. De weg gaat met veel bochten en hoogteverschillen en soms langs afgronden.

Maar het bijzondere is dat we 22 keer (one way) de creek moeten oversteken en dus steeds door het water moeten. Geweldig! Het levert geen enkel probleem op voor onze auto.

De tweede helft van de route verandert het beeld en waan je je op de Artist Drive in Death Valley. Wat een prachtige kleuren in de rotsen. Hier moeten heel wat verschillende mineralen zitten. De zonstand is perfect voor ons en bij elke bocht roepen we “Ah en Oh”. Het is echt schitterend.

Aan het eind wacht ons weer een verrassing en wordt het golvend landschap oranje en op de achtergrond zie je nog de witte toppen van de Sal Mountains. We hebben de hele weg de ene na de andere foto gemaakt en ik werd er helemaal lyrisch van.

Een aanrader dus deze Onion Creek Road die ook weer zo dicht bij Moab ligt en niet zo heel veel tijd in beslag neemt.

Om half vijf zijn we terug op de 128 en we rijden terug naar onze campground om daar nog even van het zonnetje te genieten. Voor het avondeten maak ik rijst met kip en kerriesaus met ananas. Smaakte prima en we nemen er nog appelmoes bij en vruchtenyoghurt als toetje.

De avond brengen we op de camping door. Jan heeft houtblokken verzameld en ik vermoed dat hij ze straks wel aan zal steken. Een grote hobby van hem: vuurtje stoken!